Mərc » arxiv.reytingaz.info

Akif ABBASOV

(hekayə)

Əmir, Qulu və Faiq bir yerdə işləyirdilər. Əmir həm yaşca böyük idi, həm də vəzifəcə. Qulu ilə Faiqin zarafatları tuturdu, bir-birlərindən inciməzdilər. Əmir bir qədər sadəlövh və adama tez inanan olduğundan arada onunla zarafat edirdilər.

Bir dəfə iki dost – Qulu və Faiq işdə oturub bekarçılıqdan darıxırdılar. Qarşılarındakı krossvordun cavablarını da tapıb yazmışdılar. Birdən Qulu Faiqə müraciətlə dedi:

- İstəyirəm, bu gün Əmiri stolun üstündə uzandırım.

Faiq təəccüb içərisində ona baxaraq:

- Bu haradan ağlına gəldi?

- Məzələnmək istəyirəm.

Faiq bunun qeyri-mümkün olduğuna dostunu inandırmaq üçün:

- O kişi ağır adamdır. Sadəlövh olmağına baxma. Sən onu stolun üstünə uzandıra bilməzsən.

Qulu əlini irəli uzadaraq dedi:

- Gəl, mərc gələk.

Faiq dərhal razılaşdı. O, mərci aparacağına əmin idi.

- Uzandıra bilsən, on manatın məndə… Bacarmasan, onda sən on manat tərləyəcəksən.

- Oldu.

Çox keçmədi ki, Əmir əlində portfel içəri girdi. Salamlaşıb portfeli stolun üstünə qoyaraq istidən gileyləndi:

- Heç yoxsa, qırx beş-əlli dərəcə istilik var. Amma radioda, televizorda otuz yeddi-otuz səkkiz dərəcə deyirlər. Bu da səbəbsiz deyil. Qırx dərəcədən yuxarı olduğunu elan etsələr, gərək bütün idarələrdə, müəssisələrdə işi dayandıralar…

Qulu onun sözünə qüvvət verərək:

- Doğru deyirsən, qağa. Bu, yuxarılara sərf eləmir. Bəs pambığı kim yığacaq, mədənlərdə, tikintilərdə, elektrik stansiyalarında kim işləyəcək?

Əmir Faiqə sarı baxaraq:

- Dostum, sənin səsin niyə gəlmir? – deyə ona sataşdı.

Qulu:

- Gələcək, ay qağa… Bayaq bir mərcimiz vardı. Faiq uduzub, ona görə səsini içinə salıb.

- Nə mərc?

- Şərtimiz belə idi ki, kim stolun üstünə uzanıb əlini stola dayamadan ayağa qalxsa, mərci o aparacaq. Faiq bacarmadı.

Əmir canfəşanlıq edərək dedi:

- Bundan asan nə var ki? Mən ömrüm boyu idmanla məşğul olmuşam.

Qulu Əmiri qızışdırmaq üçün:

- Qağa, yəni deyirsən bacararsan? – deyə soruşdu. – Axı bu sənin işin deyil.

Əmir əlini əlinə vuraraq:

- Yəni deyirsən qocalmışam?! Onda sən bu lələşini yaxşı tanımırsan.

Qulu cəld:

- Nəsə inanmağım gəlmir, - dedi. - Faiq kimi əjdaha bunu bacarmadı.

Əmir özünü gözə soxaraq:

- Sənin nə borcuna qalıb? - dedi və sonra, - yaxşı, neçə verəcəksən? - deyə soruşdu.

Faiq tələsib “10 manat” demək istəyirdi ki, Qulu onu qabaqladı:

- Beş manat. Mərci udsan – alırsan, uduzsan beş manatından keçirsən.

- Mən razı.

Əmir çıxıb stolun üstünə uzandı. Qulu Faiqə göz vurdu, yəni “Gördün lələşini?! Hərif aldandı”.

Sonra Əmir bir ölüm-zülmlə əlini stola dayamadan qalxdı. Və əlini irəli uzatdı: yəni “ver 5 manatımı”.

Qulu tez:

- Faiq, on manatı bəri ver.

Faiq çar-naçar əlini cibinə salıb pul çıxartdı. İki beşliyi Quluya uzatdı və:

- Axır ki bəlasan, Qulu, - dedi.

Qulu beşliyin birini qatlayıb öz cibinə qoydu. O birini isə Əmirə uzadaraq:

- Faiq isə inanmırdı ki, Əmir müəllimi stolun üstündə uzandıra bilərəm.

Əmir sanki yatmışdı, ayıldı. Başa düşdü ki, bu tələ onunçun qurulubmuş. Odur ki, Qulunun əlini kənara itələyib pulu götürmədi. Pərt halda:

- Dolamağa adam tapmırsınız? – dedi və qapını çırpıb çıxdı.

Müəllifin bütün yazıları - Akif ABBASOV

Bütün yazarlar

Ana səhifəyə dön